De Amerikaanse musical heeft haar wortels in minstrel shows, vaudevilleproducties en Europese opera's. Het kost enige tijd voordat musicaltheater een duidelijk Amerikaanse identiteit ontwikkelde — wel meer dan 100 jaar. Pas na de successen van George M. Cohan in de vroege 20e eeuw nam het genre de kenmerken aan die we vandaag kennen. Ihm volgden onder anderen Rodgers en Hammerstein, Jerome Robbins, Leonard Bernstein en de Gershwin-broers, die allemaal het genre definieerden.
Op het meest voor de hand liggende niveau nemen Amerikaanse musicals een toon aan met onmiskenbaar Amerikaanse kenmerken. Personages zijn vaak brutaal, zelfzeker, moedig en optimistisch. Dialogen bevatten Amerikaanse umgangstaal en slang. De muziek stamt van Amerikaanse volksliederen en steunt op melodieën met een Amerikaanse smaak. Deze kenmerken verschijnen zelfs in producties die geen Amerikaanse settings of personages hebben. Bijvoorbeeld, hoewel "The King and I" in Siam speelt en een Britse gouvernante als protagonist heeft, wordt zij meestal afgebeeld als wilskrachtig, vooruitstrevend en niet gemakkelijk te intimideren — kenmerken die traditioneel geassocieerd worden met het Amerikaanse karakter.
George M. Cohan's producties zetten de toon voor musicalcomedies in Amerika tijdens de 20e eeuw. Verhaallijnen dienden om comedieroutines en muzikaal nummers te ondersteunen; hoe onwaarschijnlijk de omstandigheden ook waren, het publiek kon het accepteren, mits de liedjes en grapjes goed waren. Amerikaanse musicalcomedies pasten dus een vaudevilliaanse aanpak toe op hun materiaal, zonder zich zorgen te maken over een dramatisch of goed geconstrueerd script. Deze formule benadrukte de noodzaak voor sterke uitvoerders die zich op het toneel in een verscheidenheid van rollen konden handhaven.
Musical plays onderscheiden zich van musicalcomedies in het Amerikaanse theater door te focussen op het plot in plaats van op individuele liedjes. Deze traditie begon voor het eerst met "Showboat" in 1927, geschreven door Oscar Hammerstein en Jerome Kern. Het toonde hoe de musical een verhaal echt kon vertellen, met liedjes die als vitale verteltools dienden in plaats van losgekoppelde toe-tappers. Met deze referenties gevestigd, omarmden Amerikaanse musical plays steeds meer gesofistikeerde thema's zoals immigratie, politieke hervorming en historische gebeurtenissen in het verleden van de natie.
Amerikaanse musicals benadrukken vaak choreografie, met talloze uitvoerders die in sync handelen om een zichtbaar spectacle te produceren. Naarmate de kunstvorm in Amerika zich ontwikkelde, pasten choreografen hun dansstappen aan om jazz, rock en innovatieve muziekstijlen te incorporeren. Choreografen als Bob Fosse en Jerome Robbins werden snel regisseurs in eigen recht, het fusie van het pure spectacle van dans met het verhaal en personages op het toneel. Dit hielp de Amerikaanse musical zich te onderscheiden van niet-musical theater; het was niet langer alleen "een stuk met muziek", maar een levensvatbaar genre op zich.