Moderne dans in musicals heeft zijn wortels in de oorsprong van het theater zelf. Het gebruik van dans is vaak om een verhaal te helpen vertellen, emotie te versterken of esthetische waarde te bereiken. Musicaltheaterdans is zo gevarieerd als de individuen die het uitvoeren, maar wordt al eeuwenlang gewaardeerd door publiek.
De oude Griekse satyrspel was een komische voorstelling versterkt door muziek, dans en soms maskers, terwijl in het oude India de Natya Shastra een belangrijke tekst was die uitvoerders leerde hoe het gebruik van woorden en gebaren (bhavas) specifieke emoties (rasas) in het publiek oproept.
In middeleeuws Japan was Noh een toonaangevende artistieke stijl die lezingen, muziek, kostumes en dans combineerde om eenvoudige schoonheid weer te geven. Een belangrijk element was de jo-ha-kyu dans, een hofdans die in de rest van het stuk geïntegreerd was.
Middeleeuws Europees theater was vaak beperkt tot Passiespelen over Jezus Christus of moraliteitsspelen, maar de Renaissance zag een heropstanding van gestileerde voorstellingen van masques, spektakelgebeurtenissen die muziek, dans en toespraken combineerden.
Ballad opera's waren een Britse vorm van uitvoering die politieke commentaar gaf door middel van muziek en dans. De eerste musicaltheatervoorstelling in de Amerikaanse koloniën was de ballad opera "Flora" in 1735.
Minstrel shows toonden individuen die hun gezichten "zwartten" en parodieën van Afro-Amerikanen uitvoerden. Hoewel deze stukken controversieel zijn, worden ze ook beschouwd als een fundament voor moderne Amerikaanse musicaldans. Acteurs voerden diverse vormen van hardschoendans uit, dansstappen die vandaag nog in musicals te zien zijn.
Een andere sleutelvoorstelling was "The Black Crook", ontstaan als gevolg van Broadway-theatermanager Thomas Wheatly die een Parijs ballettruppe in dienst nam wiens voorstellingsruimte in brand was gevlogen. Hij voegde de dansers toe aan een al bestaand melodrama en het resultaat behaagde het publiek enorm.
De Ziegfeld Follies, geproduceerd van 1907 tot 1931, waren hulde aan het Amerikaanse meisje, en de dansdirecteurs van de Follies eisten veel discipline van hun acteurs/dansers. Deze directeurs omvatten Julian Mitchell, Ned Wayburn en Albertina Rasch. De Follies kunnen gekrediteerd worden met het herdefiniëren van theatrale dans met het beginnen van dansers ordenen op lengte, nauwkeurige bewegingen vereisen en dansnotaties gebruiken.
"Show Boat" (1927) wordt beschouwd als de eerste succesvolle integratie van plotlijn, karakterisatie, muziek, spectacle en dans. In 1936 gebruikte choreograaf George Balanchine uitgebreide balletstukken om de plotlijn te helpen ontwikkelen in "On Your Toes". Deze traditie van musicaltheaterdans ging door via shows zoals "Oklahoma!" en "Guys and Dolls".
Musicals bedoeld om danssequenties te tonen, werden in de late 1900-er jaren gecreëerd in shows als "Cabaret", "A Chorus Line" en "Cats". Enkele van de bekender choreografen van de late 20e eeuw zijn Bob Fosse, die sensualiteit in beweging moedigde; Jerome Robbins, die geloofde dat dans een verhaal kan vertellen; en Gary Chapman, wiens choreografie zich uitstrekte buiten dans naar reguliere toneelbewegingen.