We weten dat Shakespeare gedoopt werd op 26 april 1564 in Stratford-upon-Avon. We weten dat zijn vader een handschoenmaker en schepen was. We weten dat hij waarschijnlijk de King's New School bezocht. Daarbuiten? Stilte.
Geen brieven. Geen dagboeken. Geen schoolarchieven. Geen hedendaagse anekdotes. Geen "Shakespeare hield van vliegen vliegen" of "jonge Will speelde hockey op de Avon." De man die de meest psychologisch scherpe personages in het Engels schreef, left nul sporen van zijn eigen jeugdpsychologie.
Biografen hebben de leegte eeuwenlang gevuld met speculatie – leerling bij een slager? Schoolmeester op het platteland? Soldaat in de Lage Landen? Elke theorie weerspiegelt de tijd van de biograaf meer dan Shakespeare.
We weten het niet. En dat is oké. De stukken vereisen geen jeugdsleutel. Ze zijn het bewijs van een geest die alles absorbeerde – grammaticaschoolretorica, marktstadhumaniteit, het Warwickshire-dialect, de Bijbel, de klassiekers – en omzettte in universalia.
Shakespeares jeugd is de donkere materie van zijn biografie: onzichtbaar, massaal in zwaartekrachteffect, en uiteindelijk onnodig om het licht te verklaren.