Op 80-jarige leeftijd werd George Burns de oudste Beste Bijrolacteur winnaar – een record dat hij decennialang hield. Zijn rol als Al Lewis in The Sunshine Boys (1975) was geen stretch; het was een carrière-samenvatting.
Al Lewis: helft van "Lewis & Clark," een vaudeville duo dat 11 jaar niet met elkaar sprak. Willie Clark (Walter Matthau), zijn vroegere partner, heeft hem nodig voor een TV herenigingsspecial. Al weigert, gaat akkoord, oefent, en elke interactie ontbrandt oude ruzies. De comedy zit in de specificiteit – Al's hoortoestel aanpassingen, zijn perfecte comische timing, zijn weigering sentimentieel te zijn.
Burns was 50 jaar lang "George Burns" – Gracie's straight man, de sigaar, de opgetrokken wenkbrauw. De Academie eerde het leven gecomprimeerd in één prestatie. Hij "speelde" niet oud; hij was oud, een man die humor gebruikt als pantser tegen irrelevantie. De klimactische ruziescène – twee legenden die barbieren met chirurgische precisie – is een meesterles in comisch duet.
Burns accepteerde met: "I'd like to thank the Academy... and my agent, who's been dead for 15 years. He'd be so proud." Klassiek Burns: genadig, zelfspotterend, perfect getimt. Hij stierf op 100, nog steeds werkend. De Oscar zit in de tijdlijn als late-carrière validatie van een komiek die nooit ophield grappig te zijn.