Shakespeare schreef veel van de tekst van zijn stukken in jambische pentameter, een poëtische vorm goed geschikt voor hardop spreken. Een van drama's meest herkenbare toespraken, woorden gesproken door Macbeth in Daad V van het stuk "Macbeth," bevat de woorden "Leven is maar een wandelende schaduw; een arme speler/Die pronkt en zich bekommert zijn uur op het podium/En dan niet meer gehoord wordt. Het is een verhaal/Verteld door een iet, vol geluid en woede/Betekenisloos." Binnen deze 4,5 regels tekst creëert Shakespeare drie verschillende metaforen voor "leven" - die van een "wandelende schaduw," "een arme speler...op het podium" en "een verhaal verteld door een iet."
Bijna elk dramatisch script biedt een beschrijving van de setting zoals voorgesteld door de toneelschrijver. Samuel Beckett beschrijft vaak karge, cryptische en metaforische landschappen die bewoond worden door zijn stukkenpersonages. "Wachten op Godot," misschien zijn meest beroemde dramatische werk, beschrijft een eenvoudige setting voor de uitvoering van het stuk - een enkele boom op een anders kaal podium. De personages wachten hier, zonder begin of einde van deze opschorting in zicht. De eenvoudige, karge, onveranderlijke setting van "Wachten op Godot" fungeert als een metafoor voor de monotonie en beperking van het alledaagse bestaan van de mens, aanspelend op de gevangenschap die de moderne mens voelt binnen zijn levensomstandigheden.
In Tennessee Williams' stuk "The Glass Menagerie," dient een groep glasfiguurtjes in bezit van een van de centrale personages van het stuk als een belangrijke metafoor in het drama. De titel van het stuk herhaalt het belang van de kleine glasdiertjes in bezit van Laura, de kwetsbare, broos en gemakkelijk "gebroken" zus van de verteller van het stuk. Wanneer een met name geliefde eenhoorn glasfiguur valt en breekt in het stuk, is de actie een metafoor voor de gebroken geest die Laura ervaart wanneer haar hoop dat ze een gentleman caller heeft agetrokken, vervalt. Door het gebruik van de gemakkelijk gebroken glasfiguur als metafoor, kan Williams de breuk die Laura ervaart op een subtiele, indirecte manier delen.
Hoewel het stuk gebeurtenissen in de 17e eeuw Nieuw-Engeland tijdens de beroemde Puritaanse heksenprocessen afbeeldt, verwijst de titel van het stuk "The Crucible" door Arthur Miller metaforisch naar een container die in wetenschappelijke experimenten gebruikt wordt om een stof te smelten door extreme hitte. In experimenten die kruibes gebruiken, wordt één stof soms gecombineerd met een andere en worden de twee samen gesmeed tot één. Zoals Miller stelde in een juni 2007 artikel voor de online versie van "The Guardian/The Observer," " 'The Crucible' strook twee verschillende werelden om ze een te maken," verwijzend naar de correlatie die het stuk trekt tussen de heksenprocessen van de 17e eeuw en de McCarthy "heksenjachten" van de jaren 1950. De titel zelf is een metafoor voor het combineren van twee distincte historische gebeurtenissen die Miller als in één gesmeed zag.