De definitie van tragedie en komedie dateert uit Aristoteles' "Poetics," die de twee genres wilde definiëren. Oorspronkelijk had een komedie slechts een gelukkig einde nodig om als zodanig te worden beschouwd; een tragedie vereiste een droevig einde, met een tragische held die de klus moest klaren van een kosmische of catastrofale ramp. In de 20e en 21e eeuw gebruikten toneelschrijvers en scenaristen kenmerken uit beide genres, dus voor elk voorbeeld van een komedie- of tragediespecifiek kenmerk, daagt een ander het ongetwijfeld uit.
Een tragisch personage is een hooggeboren individu, tenminste in klassiek theater. Als de komische held, moet ze enkele bewonderenswaardige kwaliteiten hebben zodat het publiek haar aanmoedigt. Ze wordt tegenover een ander persoon, haar omgeving of zelfs zichzelf gezet; ze kan een tragische fout hebben die haar ondergang teweegbrengt of, in Hegeliaanse tragietheorie, twee waarden of doelen die elkaar tegenspreken - waarvan één geofferd moet worden voor de ander.
Een komedies hoofdpersonage, de komische held, heeft tenminste enig soort charme of sympathieke kwaliteit. Het personage kan een underdog zijn - een lagerklassenburger, zoals een dienaar of schurk, met enkele verlossende en zelfs bewonderenswaardige kwaliteiten. Soms kan een hogerklassen maar pompeuze of arrogante personage verschijnen, die ofwel subversief zijn samenleving of omgeving in vraag stelt en uitdaagt of die erbij hoort en een instrument is om een idee te satireren, zoals het hoofdpersonage in "The Sarah Silverman Program."
Komedie en tragedie können denkmodi hebben die van elkaar verschillen. John Morreall van Dallas Baptist University stelt dat tragedies de voorkeur geven aan zwart-wit of duidelijke oplossingen voor problemen, terwijl komedie vertrouwt op ambiguïteit en een zekere mate van wanorde. Tragedie neigt ertoe de menselijke geest op een hoge plaats te zetten, omdat tragische helden verlangen een hoger niveau te bereiken; komedie daarentegen bezighoudt zich met fysieke, concrete ideeën zoals lichamelijke functies of seksuele verlangens. Deze conventies worden in 21e-eeuws drama vaak omgekeerd en samengevoegd.
Klassieke tragedies en komedies neigen ertoe om zich te richten op specifieke sociale werelden. Tragedies zoals het verhaal van Oedipus en de protagonist in de film "Gladiator" richten zich op larger-than-life personages. Hoewel Maximus in "Gladiator" van een lage kaste was, werd hij afgebeeld als having bijna superheldenkracht, waardigheid en deugd. Sommige werken strijden tegen deze conventie, zoals "Death of a Salesman" of "American Beauty," die draaien om een anti-held die absoluut gewoon is. Tragedies neigen ertoe een sociale hiërarchie te benadrukken, terwijl komedies gelijkwaardigheid benadrukken ondanks klasse. Komedie kan een auteur meer "ruimte" geven om autoriteit in vraag te stellen, aangezien het in grapjes verwerkt kan worden. Tragedie heeft helden die traditie respecteren of vechten voor hun diepgewortelde overtuigingen.