Meestal wordt spreken in een vreemd accent geleerd met behulp van een dialect CD. Als je geen toegang hebt tot deze bronnen, onderzoek dan films en tv-shows die personages met sterke Russische accenten hebben. Zoek fragments met deze personages en luister naar hen spreken zodat je natuurlijke spraakpatronen en intonaties kunt oppikken die onzichtbaar kunnen zijn uit geschreven instructies.
Er is geen directe vertaling tussen Russisch en Engels met betrekking tot de "th"-klank, dus veel Russen compenseren door de gevoicede "th"-klank (zoals in "this") in een "z"-klank om te zetten, waardoor "this" "zis" wordt. Voor ongevoicede "th"-klanken (zoals in "booth") wordt meestal een "s"-klank geïmplementeerd, wat "booth" verandert in "boos".
Russische moedertaalsprekers hebben typisch moeite met de "w"-klank in het Engels. Dat betekent dat de meeste de "w"-klank veranderen in de "v"-klank, wat woorden als "war" verandert in "var" en "Wednesday" in "Vednesday".
Er is weinig onderscheid in het Russisch tussen lange en korte klinkers. De klinkerklanken zijn doorgaans de korte klinkerklanken (a als in "father," e als in "bet," i als in "lit," o als in "lock," en u als in "cut"). Lange klinkers worden doorgaans zo veel mogelijk afgevlakt en verkort tot zo dicht mogelijk bij deze klanken.
Russische sprekers kunnen ook moeite hebben met de "j"-klank in het Engels omdat er geen Russisch equivalent is. Vele zullen de "d" en "zh" klanken combineren om een "j"-klank te vormen. Doorgaans is het een beetje te hard voor moedertaalsprekers.