Zonder gordijnen, zaallichten of programma's, steunde het Elizabetaanse theater op een gedeelde ritueltaal om het begin van een voorstelling aan te kondigen. Regelmatige bezoekers van de Globe en de Curtain hadden geen aankondigingen nodig – ze lusten het theater zelf.
Een trompet- of trommelroulade – specifiek "drie roulades" zoals vermeld in regie-aanwijzingen als Sound a flourish – sneed door de geschreeuw op de plein. Deze militaire fanfare kondigde aan dat de fictieve wereld zich open deed.
Een enkele figuur, de Koor of Prolog, stapte vooruit uit de kledingkamer en sprak het publiek direct aan. In Henry V en Romeo and Juliet laat dit moment de afstand tussen speler en toeschouwer instorten, uitnodigend tot medewerking in de "houten O."
Acteurs betraden het toneel in processie of met doelgerichte oversteken naar hun posities, een gechoreografeerde claim op het toneel. Omdat voorstellingen 's middags begonnen, dienden de verlengende schaduwen over de plein als een natuurlijk lichtsein – de zon zelf markeerde "gordijn open."
Misschien meest vertellend: het gedrag van de menigte zelf seinde het begin aan: gesprekken verstumden, lichamen oriënteerden zich naar het podium, en het gedeelde begrip dat "het spel is de zaak" greep plaats. Het theater was het sein, en elk vast bezoeker kende het ritueel uit het hoofd.