Toneelgordijnen komen in talloze vormen, maten en stoffen. Er zijn echter diverse standaardtypen gordijnen die veel theaters met een prosceniumtoneel gemeenschappelijk gebruiken. Sommige zijn bedoeld om decorstukken en andere technische apparatuur te maskeren, en anderen zijn bedoeld om de aandacht te trekken en kunnen zelfs in het scenografieontwerp zelf geïncorporeerd worden.
Het prosceniumgordijn, ook bekend als het voorste gordijn, actgordijn of grand drape, is het hoofdgordijn meest downstage (dichtst bij het publiek). Het verbergt doorgaans het speelgebied en hoofddecor tijdens de "gordijnwarmers," wanneer de zaal wordt gezeteld voor de start van de show. Aan het begin van de show, of na de ouverture als het een musical is, opent het grand drape, onthullend de wereld die het publiek de duur van de show getuige zal zijn. Er zijn diverse manieren waarop het prosceniumgordijn opent, en elk heeft een specifieke term. Een schuifgordijn bestaat uit twee panelen die downstage center samenkomen. De panelen openen horizontaal in de stage links en stage rechts vleugels. Deze gordijnen worden gebruikt wanneer vliegruimte ontbreekt voor een ophaalbaar gordijn of wanneer het visueel zinvol is. Een vlieggordijn (of een ophaalbaar gordijn) opent verticaal, hefend op in de vliegruimte erboven. Het is vaak genaaid uit zeer elegante of oogvanglende stof. Een contourgordijn heft verticaal als een vlieggordijn, maar de stof vouwt zich verticaal op, zodat geen vliegruimte nodig is. Deze gordijnen zijn vaak gemaakt van lichtgewicht stof. Een tableau gordijn is een type schuifgordijn dat horizontaal opent in een drapagebeweging. Dit wordt bereikt door draden en ringen in de stof diagonaal genaaid.
Een toneelachtergrond is een groot, vlak stuk doek waarop decor geschilderd, geprojecteerd of digitaal geplaatst kan worden. Het is plat en heeft een grote strook webbing er doorheen lopend voor sterkte. Een buis loopt door een zak aan de onderkant om het doek naar beneden te wegen, en oogjes met touwtjes lopen langs de bovenkant voor bevestiging.
Omdat een prosceniums grootte niet gewijzigd kan worden, moeten theaters gordijnen gebruiken wanneer nodig om de illusie van een kleiner proscenium te creëren. Teasers zijn horizontale maskeringsgordijnen opgehangen vanaf de top van het proscenium, recht achter het grand drape. Ze zijn zo lang als vereist om de prosceniumhoogte voor de scène of gehele productie te verlagen. Torms zijn lange, smalle gordijnen opgehangen stage rechts en links, direct upstage van het proscenium. Ze worden vaak naast de teaser opgehangen en bevestigd aan wat een traveller pipe genoemd wordt. Veel van deze pijpen kunnen draaien zodat de torms gemakkelijk verplaatst kunnen worden om het proscenium weer open te maken, of omgedraaid om andere gordijnstof te tonen. Beide deze gordijnen worden doorgaans genaaid met zwart fluweel of ander zwaar, zwart doek.
Deze gordijnen zijn zeer vergelijkbaar met teasers en torms. De borders lopen horizontaal, over de top en achter het proscenium, en de borders hangen verticaal, stage rechts en links achter het proscenium. Het grote verschil is dat benen en borders gebruikt worden upstage van de teasers en torms, en ze zijn doorgaans gemaakt van standaard gordijnstof in plaats van zwaar, zwart fluweel.
Dit gordijn kan fungeren als een soort "onzichtbaar gordijn." Wanneer het van voren verlicht is, lijkt het mat of opaak. Echter, wanneer objecten of acteurs achter het verlicht zijn, lijkt de scrim doorzichtig. Dit komt door de speciale stof gebruikt om het te construeren. Een scrim is ook genaaid met een rechthoekige haaien-tand weef, wat het dicht genoeg maakt om geverfd te worden en nog transparant te lijken met juiste achterverlichting.
Dit is het grootste stuk decor in een typisch theater. Het loopt langs de achterkant van het toneel, en scènes worden vaak eroverheen geschilderd. Het wordt algemeen aangeduid als een "cyc." Het kan in hard, stijf materiaal of flexibele stof komen die makkelijker te verplaatsen is.