Grieks theater werd niet in gebouwen opgevoerd — het was uit het landschap gehakt. Het klassieke Griekse theater is een openlucht-amfitheater uitgehouwen uit een heuvelhelling, waar architectuur, akoestiek en burgerritueel convergeerden.
De beroemdste locatie, het Theater van Dionysos in Athene, zat ongeveer 17.000 burgers op stenen rijgen uitgehouwen in de zuidelijke helling van de Acropolis. Dit was geen commercieel bedrijf — het was burgelijke infrastructuur. Aanwezigheid bij het Stadsdionysia-feest was een godsdienstige en politieke plicht.
Een cirkelvormige, vlakke ruimte in het centrum — ruwweg 20 meter diameter. Geen orkestergat; het woord betekent "plaats voor dansen." Hier voerde het koor op, danste en speelde de kern van de dramatische actie. Een altaar (thymele) aan Dionysos stond vaak in het centrum.
Een rechthoekige structuur achter de orchestra. Oorspronkelijk een letterlijke tent voor kostuumwissels; geëvolueerd tot een permanent steengebouw met geschilderde decor (pinakes) en uiteindelijk een tweede verdieping (episkenion). De oorsprong van ons woord "scene."
Getrapte stenen zitplaatsen die in een hoefijzervorm om de orchestra rijzen. De helling bood natuurlijke zichtlijnen en opmerkelijke akoestiek — een performer in de orchestra kon helder gehoord worden in de bovenste rijen zonder versterking.
Stukken vonden ook plaats in:
Maar het heuvelamfitheater blijft de definitieve Griekse theaterruimte — democratisch in zitting, sacraal in doel, en akoestisch briljant door ontwerp.