Het live tiener studio-publiek was integraal voor de identiteit en culturele impact van de show:
Dansende tienercreëerden de handtekeninglook van de show – authentiek, energiek, aspirerend voor thuiskeekers.
Dick Clark betrokk ze direct: Q&A, concoursen, "Rate-a-Record" segmenten. Hun reacties maatten hit-potentie.
Enthousiaste (of lauwe) reacties beïnvloedden boekingsbeslissingen – artiesten die "goed speelden" voor het studio kregen terugnodigingen.
Weerspiegelde evoluerende jeugdcultuur: mode, dansstijlen (The Twist, The Fly, The Pony), slang, rasintegratie (show gedesegregeerd 1957).
Stijlen gezien op de show verspreidden zich nationaal – kleding, haar, dansbewegingen – waardoor het publiek de facto trendsetters werd.
Zonder hen was Bandstand een steriele lip-sync show; met hen werd het een levend archief van de Amerikaanse adolescentie.