Er is niets zo saai als moeten luisteren naar een slechte publieke spreker. Publiekspreken is een kunst die vergeleken kan worden met het vak dat een thespian beoefent, want op veel manieren zijn de twee vergelijkbaar, zo niet hetzelfde. Het hoofdverschil is dat de acteur een personage moet uitbeelden alsook ervoor zorgen dat zijn regels in de achterste rij van het theater gehoord worden. De publieke spreker moet de aandacht van zijn publiek binnen de eerste zin krijgen; hij moet die aandacht dan vasthouden door verschillende middelen – dit zijn zijn verantwoordelijkheden.
Elke publieke spreker moet de aandacht van zijn publiek binnen zijn openingstekenen grijpen. Faillen hierin zal het publiek voor de rest van de toespraak verliezen. Er zijn verschillende manieren om dit te bereiken. Het kan gedaan worden met een durf of controversiële uitspraak, zoals een vraag die het publiek doet nadenken en op hun teen zet. Eenmaal hun aandacht gegrepen, moet het vastgehouden worden; dat gedaan door gepassioneerd te zijn over het onderwerp van de toespraak, wat betekent dat je de stof moet kennen. Een persoonlijke aanraking is altijd goed – een spreker is altijd geloofwaardiger als hij ervaren heeft waar hij over praat.
De helft van de strijd in publiekspreken – of de spreker nu een politicus of een poolontdekkingsreiziger is – is het publiek kennen en de toespraak plannen zodat het zich op hen richt. Precies weten wie er in het publiek zit en naar je luistert is een belangrijke verantwoordelijkheid van elke publieke spreker. Een toespraak vol statistieken en data valt op doof oren als het publiek een groep tieners is. Op dezelfde manier kan een toespraak over videogames verloren gaan op een groep accountants. Als het publiek bijvoorbeeld een lokale damesclub is, ontdek dan wat over hen en wat ze doen voordat je de toespraak plant; plan het dan zo dat ze gefascineerd zijn door hoe je bepaalde feiten wist.
De publiek zijn aandacht gegrepen met de eerste zin, is het de verantwoordelijkheid van de publieke spreker om die aandacht te behouden. Dit gedaan op diverse manieren. Hogop de lijst staan oogcontact en het gebruik van gebaren. Oogcontact houden met het publiek is uiterst belangrijk – ze verliezen interesse als de spreker zijn toespraak alleen afleest met ogen gericht naar beneden naar het lecturaar. Blader door het publiek, kies af en toe een individu en maak direct contact. Het gebruik van nadrukvolle gebaren is een andere manier om verschillende punten in de toespraak te benadrukken, zolang de gebaren niet tot manieren worden.
Een van de eerste dingen die op een actieschool geleerd wordt is hoe je je stem projecteert. Dit betekent spreken op een manier dat de woorden gehoord en begrepen kunnen worden op de achterkant van het theater, zelfs als ze gefluisterd worden. Het is de verantwoordelijkheid van een publieke spreker om gehoord te worden op de achterkant van de zaal. Stemprojectie wordt bereikt door de efficiënte interactie tussen longen, diafragma en tussenribspieren, en is een kwaliteit die herhaaldelijk geoefend moet worden. Deel van stemprojectie zijn articulatie, uitspraak en pronunciatie, die ook geoefend moeten worden.