Monty Python's Holy Grail (1975) bevat misschien wel de meest chirurgische dissectie van de ridderscode in de filmgeschiedenis: de Zwarte Ridder (John Cleese) vs. Koning Arthur (Graham Chapman).
Arthur zoekt passage. De Zwarte Ridder blokkeert de brug. Een duel ontvouwt. Arthur hakt de linkerarm van de Ridder af. De Ridder: "Tis but a scratch!" Rechterarm af: "Just a flesh wound!" Linkerbeen: "I'll have your leg!" Rechterbeen: "All right, we'll call it a draw."
De punt komt nadat Arthur het laatste lid verwijderd. De Ridder, nu een torso, schreeuwt: "Come back here and take what's coming to you! I'll bite your legs off!"
Arthur's reactie – "I cut off your leg because it would be rude not to" – is de thesis. Ridderlijkheid eiste proportionele reactie, eerlijke betrokkenheid, en genade voor de verslagene. Arthur voert een groteske parodie uit: hij over-presteert courtoisie door de klus te klaren, ontleding framerend als beleefdheid.
De scène commit tot zijn logica. Cleese's fysieke prestatie (opgenomen in meerdere takes met prothesen) verkoopt het absurde. Chapman's doodgewoon Arthur behandelt het surreale als procedureel. Het resultaat: een twee-minuten sketch die 500 jaar riddersliteratuur effectiever deconstrueert dan meeste academische tractaten.