De openingskwartijn van Sonnet 130 (“My mistress’ eyes are nothing like the sun…”) ondermijnt de Petrarcaanse conventies. De spreker erkent eerlijk dat de ogen, lippen, borsten en haar van zijn minnares tekortschieten ten opzichte van de klischeeën van poëtische idealen – zon, koraal, sneeuw, draden. Deze anti-blazon vestigt de realistische, spottono van het gedicht.