In zijn monoloog (I.vii) noemt Macbeth drie overtuigende redenen niet Duncan te doden:
"Een koning zo helder, zo volmaakt, en zo rechtvaardig" (17–18). Geen tiran – legitiem, gerespecteerd, "meest koninklijk" (19). Een goede koning doden is moreel onverdedigbaar.
"Deze gelijkmatige gerechtigheid / Brengt de ingrediënten van onze vergiftigde beker / Naar onze eigen lippen" (10–12). Het geweld keert terug op de dader. Ook: "te vol van de melk van menselijke vriendelijkheid" (I.v.17–18) – zijn natuur weert zich tegen moord.
Hij zal geplaagd worden: "wakker Duncan met je kloppen... leg bittere gevoelens in het vat van [zijn] vrede / Alleen voor hen om met me te dragen tot ruin" (II.ii.35–37). Moord voort meer geweld; vrede is permanent verderfd.
Deze argumenten tonen Macbeths morele helderheid voordat ambitie het overneemt.