Shakespeares Sonnet 29 is een meesterklasse in emotionele contrast, draaiend op een enkele gedachte.
Sociale schande, jaloezie op andermans gaven, zelfhaat, vervreemding van hemel, fortuin, samenleving, en zichzelf. De spreker is in een "verdoemde" toestand, doof voor zijn eigen roepen.
De herinnering aan de geliefde til hem op "like to the lark at break of day arising / From sullen earth." Hij zingt hymnen bij heavens poort. "Sweet love remembered" brengt rijkdom die hem doet "scorn to change my state with kings."
"Haply I think on thee" — een vrijwillige mentale wending. Binnen de gevangenschap van wanhoop oefent de spreker agency: hij kiest te onthouden. Die enkele gedachte herstructureert zijn realiteit.