In Act 1, Scene 3 zendt Polonius zijn zoon Laertes naar Frankrijk af met een meesterles in pragmatische wijsheid:
"Wees noch lener, noch borg;
Want lenen doet vaak beide verliesen: geld en vriend,
En lenen maakt de rand van huishoudkunde dof."
De logica is zowel financieel als sociaal: uitleenen brengt het risico met zich mee om zowel het geld als de vriend te verliezen; lenen moedigt onzinvolle uitgaven aan ("maakt huishoudkunde dof") in plaats van zorgvuldig beheer. Het is advies voor onafhankelijkheid en voorzichtigheid – uit de mond van een personage dat, ironisch genoeg, een meester is in observatie en manipulatie.