De frase "twee planken en een passie" verwijst naar een eenvoudige doodskist en begrafenis – een lichaam op twee houten planken, gedragen met godsdienstige devotie ("passie"). De wortels zijn zeevaarts, 16e–17e eeuw:
De frase werd zeevaartsjargon voor een zeemans zeebegrafenis. Met de tijd verbreedde het naar elke nederige begrafenis, symboliserend sterfelijkheid's gelijkheid: rijk of arm, allen eindigen op "twee planken." De "passie" behoudt haar theologische undertone – hoop op de ziels transcendence.
De frase verschijnt in Patrick O'Brian's Aubrey-Maturin romans en andere nautische fictie, vestigend de associatie met de Zeilvaarttijd.