In Sophocles' Antigone betoogt Creon dat het eren van Polyneices met begrafenis Eteocles onteert omdat:
Creon frameert zijn besluit als gerechtigheid: Eteocles' offer mag niet geëquivaleerd worden met Polyneices' rebellie. De aanvaller naast de verdediger begraven is verklaren dat loyaliteit en verraad moreel equivalent zijn—een propositie die Creon onaanvaardbaar vindt.
Creon's logica is intern consistent maar moreel incomplete. Hij stelt burgelijke orde boven goddelijke wet (Antigone's domein) en familiëre pietas (de goden's domein). Zijn weigering Polyneices te begraven is niet alleen politiek—het is een theologische fout die het stuk bestraft. Het argument wint de debat maar verliest de kosmos.