Creon gebruikt alle drie Aristotelische appellen om publieksteun te winnen:
Argumenteert logisch dat ongehoorzaamheid chaos veroorzaakt en de staat verzwakt; Polyneices was een verrader – hem eren zou Theben ondermijnen.
Ontlokt vrees, patriotisme, loyaliteit; frameert Polyneices' begrafenis als verraderlijke schande voor de stad.
Positioneert zich als wijze, ervaren heerser met de stad's belangen ten harte; roept koninklijk gezag aan: "Ik ben de koning, en ik weet wat het beste is."
Door logica, emotie en autoriteit te combineren, probeert Creon vertrouwen in zijn leiderschap te bevestigen en zijn ordonnantie te rechtvaardigen.