Sonnet 55 verkent tijd, sterfelijkheid en schoonheid. De spreker beklagt schoonheids onvermijdelijke vervaging maar vindt troost in diens voortdurende vreugde.
Middelen omvatten metafoor, personificatie, alliteratie. Tijd wordt gepersonificeerd als een "dief" die "de werelds rijkdom" steelt. Alliteratie (bijv. "Noch Mars zijn zwaarden noch oorlogs snelle vuur kan verbranden") creëert urgentie.
Deze metaforen creëren levendige beelden die het gedichts meditatie op vergankelijkheid en kunstkracht om te verwekelijken versterken.