Hamlets "How All Occasions" Monoloog: Geen Toezegging Gedaan
In de "How all occasions do inform against me" monoloog (Act 4, Scene 4) maakt Hamlet geen expliciete toezegging of eed.
Wat Hij Wel Doet
- Hij bekritiseren zichzelf voor onactie vergeleken met Fortinbras' leger dat marscheert voor een onbetekenend stukje land.
- Hij besluit dat zijn gedachten "bloedig" moeten zijn of niets waard.
- Hij eindigt met afgaan om het schip naar Engeland te bestijgen – geen formele toezegging, alleen een geharde innerlijke houding.
Contraste met Eerdere Monologen
- "O, what a rogue and peasant slave am I" (Act 2) – zelfkasteeling, plan voor het spel.
- "To be, or not to be" (Act 3) – filosofische debate, geen actie.
- "How all occasions" – het dichtst bij toezegging, maar stopt nog steeds voor een eed.
Hamlets tragedie: hij voornemens is maar zelden zweert – en actie blijft voor eeuwig uitgesteld.