Maar, zacht! Wat licht door yonder raam breekt?
Het is het oosten, en Julia is de zon.
Rijs op, schone zon, en dood de jaloerse maan,
Die al ziek en bleek is van smart,
Dat gij haar dienstmaagd verre mooier zijt dan zij:Wees niet haar dienstmaagd, want zij is jaloers;
Haar vestale lijfde is maar ziek en groen
En niemand dan dwazen dragen het; werp het af.
Het is mijn liefde; O, het is mijn liefde!
O, dat zij wist dat zij het was!
Zij spreekt, maar zegt niets: wat maakt dat uit?
Haar oog spreekt; ik zal het beantwoorden.
Ik ben te moedig, 'tis niet aan mij zij spreekt:
Twee van de schoonste sterren in de hele hemel,
Met enige zaak, smeken haar ogen
Te knipperen in hun banen tot ze terugkeren.
Wat als haar ogen daar waren, zij in haar hoofd?
De helderheid van haar wang zou die sterren beschamen,
Zoals daglicht een lamp; haar ogen in de hemel
Zou door de luchtige streken stralen zo helder,
Dat vogels zouden zingen en denken dat het geen nacht was.
Zie, hoe zij haar wang op haar hand leunt!
O, dat ik een handschoen was op die hand,
Dat ik die wang zou kunnen raken!