Een opvallende verpersoonlijking in Antigone treedt op wanneer de Koor de Dood (Thanatos) beschrijft als "onverzadigbaar" (ἀκόρητος / akorētos). Dit moment transformeert een abstracte kracht in een mythisch personage, versterkend het existentiële gewicht van het stuk.
Ode 1 (Stasimon 1), regels 891–894 (Griekse nummering varieert): De Koor reflecteert op menselijke sterfelijkheid na Antigone's vonnis.
"Dood, onverzadigbaar, / Wie niemand spaart, / Neemt de jonge, de oude, / De rijke, de arme – / Allen voeden zijn eindeloze honger."
Deze verpersoonlijking transformeert de Dood van een biologisch eindpunt in een mythisch personage – onverzettelijk, partijdig, eeuwig – versterkend het stuk's existentiële gewicht.