Een van de krachtigste voorbeelden van dramatische ironie in de westerse literatuur treedt op in Sophocles' Oedipus Rex wanneer Oedipus zweert Laius' moordenaar te achtervolgen "alsof voor een vader." Het publiek, gewapend met kennis die de protagonist ontbreekt, herkent de verwoestende dubbele waarheid:
Deze ironie werkt op meerdere niveaus. Oedipus' retoriek van filial pietas ("alsof voor een vader") wordt een onbewuste bekentenis. Zijn vastberadenheid de waarheid te ontdekken garandeert zijn eigen ondergang. Het publiek kijkt, machteloos, hoe een edel mans deugden – zijn vastberadenheid, zijn gerechtigheid, zijn liefde voor Theben – de instrumenten van zijn vernietiging worden.
De ironie onderstreept de centrale thema's van het spel: de grenzen van menselijke kennis, de onontkoombarheid van bestemming, en de blindheid die met zekerheid gepaard gaat. Oedipus, die de raadsels van de Sphinx oploste, kan het raadsel van zijn eigen identiteit niet oplossen tot het te laat is.