In de voorrede tot zijn Instauratio Magna trekt Francis Bacon een cruciale epistemologische scheidingslijn:
Ware kennis (begrip) vs. puur geheugen (rote accumulatie van feiten zonder begrip).
Bacon bekritiseert het scholastische onderwijs van zijn tijd — eindeloze commentaren op autoriteiten, letterlijke memorisatie, steriele disputatie — wat hij vergelijkt met een "pakhuis" waar goederen gestapeld worden maar nooit gebruikt. Zo leren levert schijn zonder inhoud op: mannen die Aristoteles kunnen citeren maar de natuur niet kunnen observeren, hypothesen testen, of nieuw inzicht genereren.
Voor Bacon is wijsheid operatief: het maakt macht over de natuur mogelijk ("knowledge itself is power"). De voorrede fungeert als manifest voor de empirische methode — observatie, experimentatie, inductief redeneren — als enige pad naar kennis die zowel zeker als vruchtbaar is.
Dit thema — scientia potentia est versus steriele eruditie — loopt door heel zijn project en blijft een fundamentele kritiek op performatieve vs. functionele leer.