Byzantijnse Icoonstorm: Argumenten van Steuners
Een Byzantijnse iconoclaste (8e–9e eeuw) zou argumenteren:
- Afgodendienstverbod: "Icoonen schenden het Tweede Gebod (Exodus 20:4–5): 'Je zult je geen afgod maken.' Icoonen vereeren is schepping vereeren boven Schepper."
- Christologische Fout: "Icoonen scheiden Christus' natuurken (Nestorianisme) of verwarren ze (Monofysitisme). Alleen de Eucharistie vertegenwoordigt Christus echt."
- Bijgeloof & Magie: "Menschen behandelen icoonen als talismans — kussen, kaarsen aansteken, wonderen verwachten. Dit is heidense praktijk, niet christelijk geloof."
- Menselijke Kunst vs. Goddelijk: "De kunstenaar's vaardigheid eren afleidt van God. De ambachtsman wordt het object van vereering."
- Belemmering Spirituele Groei: "Fysieke beelden verankeren de geest in materie. Ware gebed is zuiver — zonder zintuigelijke krukken (Evagrius Ponticus)."
- Kerkenenigheid: "Icoonvereering veroorzaakt scheuring. Oost/West-scheuring, Moslimkritiek ('afgoddienaars'), en interne twist zwakken het Rijk."
- Keizerlijke Autoriteit: "De keizer, als God's vicegerent, moet de Kerk zuiveren. Leo III, Constantijn V, Leo IV handelden als spirituele hoofden."
Historische Context
Twee golven: 726–787 (Leo III → Constantijn V) en 814–842 (Leo V → Theofilos). Geëindigd 843 ("Triomf van de Orthodoxie") onder Keizerin Theodora.