De siamang (Symphalangus syndactylus) is de grootste van de gibbons, bewoonende de regenwouden van Sumatra en het Maleis Schiereiland. Gekenmerkt door zijn glanzende zwarte vacht, opblaasbare keelzak en ontroerende duetliedjes, is het een flagship-soort voor kronenbehoud.
Siamangs leven in stabiele paren—één volwassen mannetje, één volwassen vrouwtje—met hun nakomelingen (typisch 2–6 individuen). Het mannetje neemt de leidende rol in territoirialverdediging, grenzen patrouilleren en indringers confronteren. Juvenielen blijven ongeveer twee jaar bij ouders voordat ze uittrekken.
Hun meest beroemde gedrag is de gecoördineerde duetzang, uitgevoerd bij dageraad door het getrouwde paar. Het mannetje en vrouwtje wisselen zinnen af, hun roepen geamplificeerd door het mannetje's enorme keelzak (die kan opblazen tot de grootte van een druif). Deze zangen dragen tot 2 kilometer, met twee functies: paarbanden versterken en territorium claimen naar buurggroepen. Zachttere contactroepen handhaven cohesie tijdens voedselzoeken.
Voornamelijk frugivoor—vijgen en fruit domineren—aangevuld met bladeren, bloemen en insecten. Ze bewegen door de kronen via brachiation (armswingend), tot 10 meter per swing aflegend, en lopen tweepoot op dikkere takken. Hun syndactyle tenen (tweede en derde samengevogd) helpen bij grip.
Vrouwtjes geven elke 2–3 jaar een enkele nakomeling na een 7–8 maanddragerschap. Beide ouders participeren in de opvoeding; het mannetje draagt de baby vaak na de eerste maanden.
Gelijst als Bedreigd door de IUCN. Primere dreigingen: leefgebiedverlies door palmolieplantages en kapping, illegale huisdierhandel en jacht. Beschermde gebieden en gemeenschapsgebaseerd behoud zijn cruciaal voor hun overleving.