* Hij begint met een persoonlijke anekdote: Baldwin trekt de lezer onmiddellijk naar binnen door een real-life ontmoeting met een jong, blank meisje te delen. Dit maakt de situatie herkenbaar en toont zijn oprechte bezorgdheid over de kwesties die hij gaat bespreken.
* Hij erkent de rol en verantwoordelijkheid van het publiek: Baldwin richt zich rechtstreeks tot ‘leraren’ en erkent hun enorme kracht bij het vormen van jonge geesten. Dit schept respect en nodigt hen uit om actief deel te nemen aan het gesprek.
* Hij gebruikt vaak het woord "wij": Dit creëert een gevoel van gedeelde verantwoordelijkheid en daagt het publiek uit om hun eigen vooroordelen en aannames te onderzoeken.
* Hij hanteert een gemoedelijke toon: Baldwin vermijdt complex jargon en schrijft op een duidelijke, ongecompliceerde manier, waardoor een gevoel van dialoog wordt bevorderd en het publiek wordt aangemoedigd om zich met zijn gedachten bezig te houden.
* Hij gaat rechtstreeks in op de complexiteit van rassenverhoudingen: Baldwin schuwt de moeilijke realiteit van raciale vooroordelen en de impact ervan op het onderwijs niet. Deze eerlijkheid en kwetsbaarheid bevorderen het vertrouwen en moedigen het publiek aan om hun eigen vooroordelen onder ogen te zien.
Over het geheel genomen creëert Baldwins opening een toon van openheid, eerlijkheid en urgentie . Hij erkent de uitdagingen van raciale vooroordelen, maar spreekt ook de hoop uit op een rechtvaardiger toekomst. Zijn directe en persoonlijke benadering betrekt het publiek en legt de basis voor een krachtig en tot nadenken stemmend gesprek.