De monoloog waarnaar u waarschijnlijk verwijst, is Barbara's lange tirade over haar leven en haar huwelijk met haar man, Harry. Het gebeurt aan het begin van Act Two, wanneer ze nadenkt over haar date met de jonge en naïeve Bob. Ze drukt haar frustratie uit over haar huwelijk, haar verlangen naar opwinding en passie, en haar diepgewortelde eenzaamheid.
Hier is een verkorte versie van Barbara's monoloog:
Barbara: (Tegen zichzelf, nadat Bob is vertrokken) "O God. Ik was zo bang dat hij me ten huwelijk zou vragen. Ik denk dat ik dankbaar zou moeten zijn dat hij dat niet deed. Maar hij was zo... jong. Zo onschuldig. Het is alsof een hele wereld aan ervaringen aan mij voorbij is gegaan. Wat ben ik aan het doen? Ik ben 35 jaar oud. Ik ben al 10 jaar getrouwd. Ik heb een prachtig appartement, een goed leven, maar... het is leeg. Het is zo leeg. En ik kan er niets aan doen. but feel like I'm missing out on something. I keep telling myself that I'm happy, that I have everything I need. But do I? Am I really happy? Am I really living? I don't know. Sometimes I feel like I'm just going through the motions. Just existing. I'm not even sure what I'm looking for anymore. But I know it's not this. It's not this quiet, predictable life with Harry. I want something more. Something different. Something...passionate. Is that so Is dat zo verschrikkelijk? Ik wil me gewoon weer levend voelen. Ik wil het gevoel hebben dat ik echt leef, en niet alleen maar besta.
Deze monoloog belicht Barbara's innerlijke onrust en haar zoektocht naar iets meer in haar leven. Het is een krachtig moment van introspectie, waarin ze worstelt met haar verlangens, haar onzekerheden en haar gevoelens van ontevredenheid over haar huidige situatie.
Het is belangrijk op te merken dat deze monoloog een cruciaal moment in het stuk is, waarin Barbara's ware gevoelens worden onthuld en de toon wordt gezet voor de rest van het stuk. Het is een aangrijpende verkenning van de complexiteit van het huwelijk, de midlifecrisis en de zoektocht naar vervulling.