Sterke punten:
* Sterk geloof in goddelijk recht: Charles geloofde vast in het goddelijke recht van monarchen, in de overtuiging dat God hem de macht had gegeven om te regeren zonder verantwoording af te leggen aan het parlement. Hoewel dit in die tijd een algemeen geloof was onder de vorsten, zorgde Charles 'onwankelbare toewijding aan dit principe voor conflicten met het parlement.
* Persoonlijke toewijding: Charles was diep religieus en nam zijn verantwoordelijkheid tegenover God en zijn volk serieus. Hij was ook toegewijd aan zijn familie, vooral aan zijn vrouw, Henrietta Maria.
* Militair leiderschap: Charles was een bekwame militaire commandant, vooral tijdens de vroege stadia van de burgeroorlog. Hij stond bekend om zijn moed en vastberadenheid op het slagveld.
Zwakke punten:
* Gebrek aan politiek inzicht: Charles had moeite om het veranderende politieke landschap en de groeiende macht van het parlement te begrijpen. Vaak vervreemdde hij potentiële bondgenoten door te weigeren compromissen te sluiten over zijn overtuigingen.
* Autoritaire neigingen: Charles geloofde in een sterk, gecentraliseerd gezag en was niet bereid de macht met het parlement te delen. Dit leidde tot veelvuldige botsingen over belastingen, religieuze zaken en andere kwesties.
* Slechte communicatie: Charles stond bekend om zijn afstandelijkheid en onvermogen om effectief met zijn onderdanen te communiceren. Hij zocht zelden de publieke opinie en leek vaak de zorgen van het Parlement van de hand te wijzen.
* Financieel wanbeheer: Charles' overdadige uitgaven en kostbare oorlogen putten de koninklijke schatkist uit, waardoor hij voor financiering steeds meer op het Parlement moest vertrouwen. Dit zorgde voor spanning toen het Parlement zijn controle over de portemonnee probeerde te doen gelden.
Uiteindelijk was het leiderschap van Charles een belangrijke factor bij het uitbreken van de Engelse Burgeroorlog. Zijn weigering om compromissen te sluiten met het Parlement en zijn onwankelbare toewijding aan het goddelijke recht van koningen leidden tot een politieke en religieuze crisis.
Hoewel Charles' geloof in zijn goddelijk recht sterk was, slaagde het er uiteindelijk niet in de kloof tussen de Kroon en het Parlement te overbruggen, wat tot zijn ondergang leidde. Zijn executie in 1649 markeerde een keerpunt in de Engelse geschiedenis en demonstreerde de grenzen van de absolute monarchie en de toenemende macht van het parlement.