Poppen zijn een van de oudste theatergevormen, en schaduwpoppenkunst heeft een rijke geschiedenis in zowel Azië als het Westen. Historici traceren de oorsprong naar China, tenminste de Han-dynastie (±220 v.Chr.). In tegenstelling tot driedimensionale figuren als marionetten, verschijnen schaduwpoppen alleen als vormen op een verlichte scherm. Veel culturen hebben deze kunstvorm overgenomen, met variaties in techniek en inhoud.
Chinese schaduwpoppenkunst wordt gekenmerkt door symbolisme dat informatie geeft over personages. Rood = edel personage, groen = iets minder hoog, zwart = lage rang. Het Chinese teken voor lang leven markeert een personage als oud. Chinese schaduwpoppen zijn multi-geledingt, wat grote bewegingsvrijheid geeft.
Indiase schaduwpoppen hebben één stuk voor hoofd en lichaam. Alleen handen en voeten bewegen, in tegenstelling tot de flexibele Chinese poppen. Schaduwpoppen worden eeuwenlang gebruikt voor de twee Indiase epos: Mahabharata en Ramayana. Voor voorstellingen worden offergaven gedaan aan olifantkopgod Ganesha, beschermheer van schaduwpoppentheater.
Andere Aziatische culturen werden beïnvloed door het Indiase ontwerp. In Thailand, Maleisië en Indonesië was schaduwpoppentheater traditioneel gebaseerd op de twee Indiase epos. Moderne invloeden veranderen de inhoud: in Thailand kunnen moderne schaduwpoppen zelfs cowboys voorstellen. In Indonesië worden nu verhalen uit islam, christendom en hindoeïsme gespeeld.
Griekse en Turkse schaduwpoppen hebben meerdere bewegende delen als de Chinese stijl. Griekse poppentheater heeft drie stijlen: komische afbeeldingen van het dagelijks leven, Griekse mythologie, en politieke verhalen over de strijd tegen onderdrukking.
Terwijl Aziatische schaduwpoppenkunst de staven die de poppen bedienen zichtbaar maakt, verbergt de Europese stijl de gereedschappen van de speler bewust. Europese schaduwpoppen, bekend als silhouetten, werden eerst in Frankrijk in de mid-18e eeuw gebruikt.