Poppentheater is een voforestraditie die gebruikmaakt van geconstrueerde figuren – poppen, marionetten, schaduwfiguren – in plaats van menselijke acteurs als primaire zichtbare uitvoerders. Gespecialiseerde artiesten (poppenspelers) maken, manipuleren en stemmen deze figuren om verhalen te vertellen.
Poppenspel's geschiedenis strekt zich over millennium heen in culturen: Indonesisch wayang kulit (schaduw, Hindoe-epos), Chinees pi ying xi (schaduw), Japans bunraku (drie-poppenspelers marionetten), Europese marionettentheaters (Salzburg, Praag, Sicilië), Turks karagöz (schaduw), Vietnamees múa rối nước (waterpoppenspel). Elke traditie ontwikkelt distincte esthetiek, repertoire en sociale functies – ritueel, satiere, educatie, entertainment.
Poppentheater blijft bestaan omdat de geconstrueerde figuur kan doen wat menselijke acteurs niet kunnen: vliegen, transformeren, ontleding overleven, pure archetypen verlichten, en bestaan op de drempel van object en subject.