Een act is een grote structurele verdeling in een toneelstuk – een zichzelf bevattend segment dat de plot significant voortstuwt en het karakter verdiept. Denk aan acten als hoofdstukken in een roman, maar ontworpen voor live performance: elk omvat typisch een aparte fase van de dramatische boog (opbouw, confrontatie, resolutie) en culmineert vaak in een keerpunt dat het verhaaltraject verschuift.
Historisch werden acten gemarkeerd door entre'actes – praktische pauzes voor kaarsenbijsnijden, decorwissels en publieksverfrissing. Het aantal varieert: één-acte stukken comprimeren de gehele boog; drie-actstructuur (opbouw, confrontatie, resolutie) domineerde 19e-eeuwse realisme; vijf acten waren standaard in Shakespeare's tijd (volgens Horatius). Moderne toneelschrijvers kunnen elk aantal gebruiken, of geen, latend scènes continu vloeien.
Actstructuur is een tempo-instrument. Het vormt de emotionele ritme van het publiek – spanning opbouwen, loslating bieden, en signaleren "er is iets majors veranderd." De keuze van de toneelschrijver voor actbreuken is een strategische beslissing over hoe het verhaal ademt.