De mode in de jaren 30 was een studie in contrasten. Voor de meeste mensen beperkte de druk van de Grote Depressie het bedrag dat aan kleding werd uitgegeven. Echter, de ontvluchting die films booden, presenteerde beelden van glamour en sophistication, wat de mode onder zowel de hoge kringen als het gewone volk beïnvloedde. De uitvinding van de ritssluiting en stoffen als rayon en nylon maakten aankleden makkelijker en betaalbaarder, terwijl het contrast tussen dag- en avondkleding scherp benadrukt werd.
De meeste vrouwen in de jaren 30 worstelden met de moeilijkheden van de Grote Depressie, wat resulteerde in dagmode die conservatief, functioneel en praktisch was. Jurken waren de dagelijkse uniform voor vrouwen, aangezien broeken pas in de jaren 40 een vast onderdeel van dameskledingkasten zouden worden. De lijnen waren gestroomlijnd en schoon, met smalle rokken die aan de taille instoken en iets uitwaaiden aan de zoom. Rokken zaten onder de knie, en mouwen werden doorgaans lang gedragen, tenminste tot de elleboog. Katoen, rayon, wol en nylon waren veelvoorkomende stofkeuzes. Kousen, ofwel nylon ofwel zijde, en lage hakken waren vereiste elementen van een vrouwelijke look, en dames gingen zelden in het openbaar zonder hoed.
Bij de hogere kringen was avondkleding vol glamour. Lange, slingerende jurken van zijde of satijn werden op de schuine snede gesneden om over kurven te glijden. Dekcolletés daalden in cowl- en diepe V-vormen, de borst en decolleté benadrukkend. De jaren 30 zagen de uitvinding van nieuwe stoffen ideaal geschikt voor avondkleding, zoals metallic lame en rayon, die een effect vergelijkbaar met zijde of satijn konden produceren tegen een veel goedkope prijs. Populaire ontwerpers waren Madeleine Vionnet, Elsa Schiaparelli, Coco Chanel en Mainbocher, de favoriete ontwerper van de Hertogin van Windsor. Het symbool van stijl in de jaren 30, Wallis Simpson, Hertogin van Windsor, zette trends waar ze ook ging.
Hemden, stropdassen, jassen en broeken waren de noodzakelijke elementen van een heren garderobe voor overdag, met driedelige pakken bewaard voor speciale gevallen zoals bruiloften en begrafenissen. Pakken werden gekenmerkt door de "English Drape", die de schouders benadrukte en scherp aan de taille instook. Revers waren groot, en stropdassen werden breed en kort gedragen, meestal in een grote knoop genaamd de "Windsor-knoop". De vilt fedora was een populaire hoedstijl, vooral wanneer gedragen door tough guy acteurs als James Cagney, en de rieten Panama boeterhoed was een knapper keuze voor mannen die dandies als Fred Astaire namaken. Voor de jongere en meer modebewuste heren werd sportkleding acceptabel voor dagkleding. Plus-fours, zakkige kniebroeken, werden op de golfterrein en de straat gedragen, samen met zachte boordhemden en truivesten.
In 1935 manende Irving Berlin mannen om hun "Hoede, Witte Stropdas, en Frak" aan te trekken, met zijn beroemde liedje dat de herenavondkleding voor de jaren 30 definieerde. Voor de wenigen die de middelen hadden, betekende avondkleding glamour en sophistication. De "English Drape" van de dagkleding voortgezet in avondpakken voor mannen. Stropdassen waren de keuze voor halskleding, in zwart of wit. Mannen droegen een frakjack of frak, afhankelijk van de formaliteit van het evenement. Knappe kleeders voegden spats toe, een linnen of katoenen schoenbedekking die met knopen bevestigd werd, aan hun schoenen 's avonds, umso beter om de avond weg te dansen.