Griekse maskers stelden vaak goden en godinnen voor tijdens rituele dramatische voorstellingen. Dezes oversized maskers waren rond de mond van de acteur gepast zodat hij zijn stem kon projecteren. Romeinse maskers stelden acteurs in staat om meerdere rollen te spelen. Net als Griekse maskers waren Romeinse maskers sterk vergroot en gebruikten overdreven expressies zodat het publiek de emotionele toestand van het personage kon zien, zelfs op afstand.
Noh-theater dateert uit de achtste eeuw. Hoewel sommige maskers alleen voor specifieke rollen gebruikt werden, koos de acteur het masker vaak gebaseerd op het geslacht, de leeftijd, de emotionele toestand van het personage en volgens zijn interpretatie van de rol. De Japan Arts Council legt uit dat het masker en de bewegingen van deacteur samen gebruikt werden om emoties op het toneel te vertegenwoordigen.
Tijdens de 12e en 13e eeuw schreven Europese geesteliken mysteriestukken om het publiek de kwaden van zondig gedrag te tonen en het verbeteringspad van misdadigen te dramatiseren. De papier-machémaskers stelden meestal demonen voor.