De zin "en de sterren kwamen uit, ze dansten rond" is een duidelijk voorbeeld van vermensing – de toeschrijving van menselijke actie (dansen) aan niet-menselijke entiteiten (sterren). Dit stilistisch middel animeert de nachtelijke hemel, vult de scène met een gevoel van wonder, vreugde en magische vitaliteit, alsof het heelal zelf viert.