Poppentheaters – populair in 19e-eeuws Europa – zijn miniatuur proscenium-podiums van hout, met karton decorbladen die in golven schuiven. De "acteurs" zijn stijve kartonuitknipselen (vaak van gedrukte bladen van sprookjes, melodrama's, of pantomimes) gemonteerd op kurkbasissen en gemanipuleerd van boven met draden of stokken. Er zijn geen live uitvoerders, geen elektrisch licht, geen opgenomen geluid. Het hele mechanisme is analoog, handbediend, en bewust, heerlijk archaïsch. Dat "charmerend oudmodische" uiterlijk is geen esthetische keuze – het is de technologie van 1850 bewaard in spel.