Executiemethoden in Shakespeares Levensjaren (1564–1616): Publieke Spectakels van Gerechtigheid
Openbare executies waren somber routinematig in Elizabethaanse en Jacobeaanse Engeland – in scene gezet op pleinen als Tyburn, Smithfield en Tower Hill als zowel straf als afschrikking. De methode hing af van het misdrijf en de status van de veroordeelde.
- Hangen: De standaard voor de meeste kapitaal misdrijven – diefstal, moord, hoogverraad door gewone mensen. Langzame wurging (korte val) was standaard; de "lange val" voor gebroken nekken kwam later.
- Ont-hoofden: Gereserveerd voor hoogverraad en moord op edelen. Geacht waardiger; bijl of zwaard. Bekende slachtoffers: Maria, Koningin van Schotten (1587), Graaf van Essex (1601).
- Brandon op de Paal: Ketters, hekserij, godsdienstige afvalligen (vooral vrouwen). Ook voor petit treason (vrouw die man doodt). Johanna d'Arc (1431) gaat Shakespeare voor, maar zette de precedent.
- Ontwierden en Verkwartelen: De ultieme straf voor hoogverraad door mannen. De veroordeelde werd getrokken (gesleept) naar de plek, opgehangen tot bijna-dood, ontweid (ontwierden), ont-hoofd, en verkwarteld – lichaamsdelen publiek getoond. Guy Fawkes (1606) is het beroemdste voorbeeld.
- Dooddrukken (Peine forte et dure): Voor verdachten die weigerden een pleit te doen (zwijgend blijven). Zware gewichten op de borst gelegd tot ze pleitten of stierven. Giles Corey (1692, Salem) is het beroemde latere geval; de praktijk bestond in Shakespeares tijd.
Executies trokken duizenden toeschouwers – verkopers verkochten eten, vluchtbladen, en "laatste stervensspreeken." Shakespeare refereert er direct aan (Measure for Measure, Henry IV) en indirect (de altijd aanwezige galg als metafoor). Ze waren niet verborgen; ze waren burgerlijk theater.