Sinds de 13e eeuw hebben Chinese opera maskers (liǎnpǔ) gedien als visuele stenografie voor karakter, emotie en morele uitlijning. Gemaakt van hout, leer of papier-maché, vereisen deze uitgebreide, vaak zware maskers uitzonderlijke vaardigheid om te maken en in te spelen. Elke kleur en patroon draagt gecodificeerde betekenis, waardoor het publiek een karakter "kan lezen" in een oogwenk.
Naast het traditionele toneel zijn deze gemigreerd naar film, televisie, videogames en wereldwijde verzamelaarsmarkten. Ze verschijnen in films van Zhang Yimou, Peking-opera-geïnspireerde gamepersonages en als decoratieve kunst. Toch blijft hun kernfunctie: de innerlijke aard van de rol externaliseren, het onzichtbare zichtbaar maken—een principe zo oud als het theater zelf.