Terwijl liefde het stuk's kloppende hart is, weeft Romeo en Julia verschillende interlockende thema's die de tragedie en universele resonantie verdiepen.
De Koor labelt de liefhebbers "sterengekruist" in het Prolog, signalerend dat kosmische krachten hun lot vormgeven. Personages voelen herhaaldelijk onheil nadrukken ("Ik vrees te vroeg"), toch versnellen hun keuzes – impulsieve huwelijken, wanhoopige plannen – de catastrofe. De spanning tussen predestinatie en eigen werking spookt elke scène.
De ruzie besmet Verona als een pest. Straatbrawls barsten los van triviale beledigingen; mannelijke eer eist bloed. Geweld is zowel structureel (de ruzie) als impulsief (Tybalt, Romeo). Het stuk suggereert dat een samenleving op haat gebouwd onvermijdelijk zijn kinderen verteert.
Romeo en Julia worden gevangen tussen hun passie en de starre verwachtingen van familie, kerk en staat. Hun heimelijk huwelijk troeft ouderdag; Julia's weigering Paris te trouwen daagt patriarchale controle uit. De tragedie vraagt: wat gebeurt er als persoonlijke waarheid botst met maatschappelijke orde?
Deze thema's – lot, geweld, autonomie – vlechten zich met liefde tot een portret van een wereld waar verbinding verbrijzeld onder het gewicht van geschiedenis en verwachting.