Shakespeare neemt Ovidius' tragische mythe (Metamorphosen Boek 4) en herframeert het als een spel-in-spel uitgevoerd door de Handwerkers in Act 5, Toneel 1. Het resultaat is veel meer dan komische verlichting – het is een gelaagde meditatie over theater zelf.
De verwarring van de liefhebbers in Acten 3–4 spiegelt Pyramus en Thisbe's fatale miscommunicatie. Maar de hoofplot lost op in verzoening; het spelletje eindigt in absurde dubbele zelfmoord. Shakespeare benadrukt de messcherpe grens tussen komedie en tragedie – een kwestie van timing, informatie en perspectief.
Flute's falset Thisbe, Bottom's overacten, Snout's letterlijke Muur, Starveling's Maanschijn – de Handwerkers' oprechte onbehendigheid genereert pure klucht, spanningsloslating na de verzoening van de liefhebbers.
Het spelletje spotst slecht theater: gedwongen rijmen, zichtbare toneeltechnici, gemiste cues, publiekgeschreeuw (Theseus: "Deze leeuw is een vos wat moed betreft"). Shakespeare lacht met de kwetsbaarheden van zijn eigen vak – de slordige leeuw, de muur die spreekt.
De Handwerkers samenwerken, overwinnen angst, en verdienen respect – een microcosmos van de grotere boog van het stuk: orde die ontstaat uit chaos.
Zelfs een slechte optreding creëert gemeenschap. De vergenoegde tolerantie van de edelen signaleert herstelde sociale harmonie. Ovidius' tragedie wordt Shakespeare's grap – maar een grap die betekent: theater verandert lijden in gedeelde lach, isolatie in ensemble.