Elizabethaans: informeel, leren op het werk. 20e-eeuw: gestructureerd, regisseur-geleid.
Shakespeares compagnie voerde bijna elke dag een ander stuk op; acteurs memoriseerden meerdere rollen tegelijk. Moderne praktijk: lange runs van één productie.
Constant reizen naar gevarieerde locaties (hoven, herbergplaatsen, provinciale zalen). 20e-eeuw: meestal vaste theaterlocaties.
Groundlings scheldden, juichten, praatten terug. Modern publiek: over het algemeen stil, passieve waarnemers.
Gemengde klassen — koninklijke tot leerlingen — wat brede aantrekkingskracht vereiste. Modern theater: vaak gerichte demografieën.
Shakespeares routine weerspiegelde een dynamische, collaboratieve, commercieel gedreven theater; 20e-eeuwse praktijk werd geïnstitutionaliseerd en gespecialiseerd.