In Shakespeares Macbeth fungeert Banquo als de morele foil voor de titulaire tiran. Drie kennmerkende eigenschappen maken hem het ethische kompas van het stuk—zelfs vanaf achter de graf.
Banquo blijft standvastig tegenover Macbeth als vriend en kameraad. Hij weigert zich aan te sluiten bij welk complot tegen Duncan dan ook. Als de heksen profeteren, waarschuwt hij Macbeth: "De instrumenten van de duisternis vertellen ons waarheden / Om ons tot ons nadeel te winnen" (1.3.124–125). Hij probeert Macbeth van het kwade af te houden.
Banquo waardeert waarheid en gerechtigheid boven persoonlijk gewin. Hij spreekt zijn mening open uit, onbevreesd voor macht. Als krijger is zijn dapperheid bewezen in de slag (het verslag van de Kapitein in 1.2). Zijn eer is niet performatief—het is aangeboren.
Banquo bezit diepe inzicht in de menselijke natuur. Hij ziet door Macbeths ambitie direct heen. Hij herkent de heksenprofetieën als gevaarlijke halve waarheden. Zijn waarschuwing aan Macbeth is profetisch: "En dikwijls, om ons tot ons nadeel te winnen, / Vertellen de instrumenten van de duisternis ons waarheden".
Banquos spook (Handeling 3, Toneel 4) spookt Macbeth precies omdat Banquo de weg niet genomen belichaamde—loyaliteit boven verraad, geduld boven grijpen. De toekomstige koninklijke afstamming van zijn nakomelingen (de laatste verschijning) bevestigt dat eer de tirannij uitleeft.