Als je zoekt wat de klassieke stijl niet kenmerkt – in architectuur, muziek, of kunst – is het antwoord asymmetrie.
De klassieke traditie (geworteld in Griekse en Romeinse idealen) hecht suprem waarde aan symmetrie, balans, proportie, en orde. Of het nu een kolommengezicht is, een sonate-allegro vorm, of een gebalanceerde frase-structuur, het esthetische doel is evenwicht en helderheid. Asymmetrie – bewuste onevenwichtigheid, onregelmatigheid, of gebrek aan correspondentie – tegenspreekt direct deze regerende principes.
Latere periodes (Romantiek, Modernisme) zouden asymmetrie omarmen als expressief, maar in de klassieke tijdperk was het een gruwel.