Hamlets Pyrrhus-allusies (Handeling II, Toneel II): Symbool Van Wraakwoede Tegenover Hamlets Paralyse
Hamlet vraagt de speler om **Aeneas' verhaal over Pyrrhus die Priamus doodt** te declameren (uit Virgilius' Aeneis II, via Marlowe's Dido, Queen of Carthage).
Waarom Pyrrhus?
- Parallel: Pyrrhus (Neoptolemus), zoon van Achilles, slegt de bejaarde koning Priamus bij Troje's altaar – **zoon wreekt vader door een koning te doden**.
- Contrast: Pyrrhus is **zuivere woede**, "hels," "geroosterd in woede," "stampelend op de doden." Hamlet is *contemplatief*, gelamd door geweten.
- Zelfprojectie: Hamlet *wil* Pyrrhus zijn – besluitvaardig, dodelijk, gerechtvaardigd. De declamatie is een **psychische oefening**.
- Voorspelling: Het stuk *wordt* een slachthuis; Hamlet *zal* een koning doden (Claudius), maar pas nadat hij "Pyrrhus-achtig" is geworden in het finale duel.
Belangrijke Regels (Speler's Toespraak)
"De ruwe Pyrrhus, hij wier zwarte wapens... / De nacht gelijkende... / Oude grootvader Priamus zoekt... / ...Pyrrhus dryft op Priamus... / ...de slag / Valt op de houte kroon... / ...met zijn zwaard / Dat hij trok tegen het edele Troje / ...hakte het vlees..."
Hamlets fascinatie onthult **zijn verlangen om gedachte te transcenderen in vreselijke actie** – de tragedie's centrale spanning.