Geen historisch bewijs voor deur-aan-deur gemaskerde "St. George"-performers
Folklore van gedocumenteerde geschiedenis scheiden
Er is geen historisch bewijs voor de claim dat gemaskerde acteurs mimo-versies van St. George and the Dragon deur-aan-deur uitvoerden.
Wat we weten over St. George-optredens
- Publiek, niet privé: St. George-stukken (mummers' plays, pace-egging) waren publieke straatoptredens – plein, dorpsplein, voor herbergen – vooral op Pasen, Kerstmis of patroonsfeesten.
- Maskers bestonden, maar niet gestandaardiseerd: Mummers gebruikten vaak maskers, blackface of dierenhoofden, maar St. George-stukken steunden meer op kostuum en dialoog (de strijd, de dokter, de verrijzenis) dan op gemaskerde mimo.
- Deur-aan-deur was voor inzamelen: Performers gingen huis-aan-huis na de publieke show om geld/voedel in te zamelen – niet om het volledige stuk in mimo bij elke deur te spelen.
Waarom het idee aanhoudt
- Geromantiseerde Victoriaanse/Edwardiaanse folklore-verzamelingen vervaagden praktijk en theorie.
- Moderne herenacties vinden soms "traditionele" deur-aan-deur mimo uit voor intimiteit.
- Verwarring met andere gemaskerde tradities (bijv. Mari Lwyd in Wales, Kukeri in Bulgarije).
De afbeelding van een zwijgende, gemaskerde St. George op uw drempel is een lieflijk literaal concept – maar geen gedocumenteerde historische praktijk.