Eriks (de Fantomes) fixatie op Christine Daaé in Gaston Leroux' The Phantom of the Opera (1910) en Andrew Lloyd Webbers musical voortkomt uit een giftige convergentie van psychologische, esthetische, en emotionele factoren.
Christine belichaamt vocale perfectie – "de stem van een engel." Erik, een muzikaal genie, herkent zijn eigen kunst in haar. Ze valideert zijn bestaan als schepper.
Christines schoonheid (vaak beschreven als ethereaal, maagdelijk) contrasteert met Eriks misvorming. Zij vertegenwoordigt de fysieke volkomenheid die hem ontzegd is – makend haar zowel verlangen als verwijt.
Eriks isolatie (kindheidverwerping, leven in katakomben) creëert hechtingshonger. Christines vriendelijkheid (hem voedel brengen, zacht spreken) wordt zijn enige positieve menselijke contact – vergist voor romantieke wederkerigheid.
Muziek is Eriks moedertaal. Christine spreekt het vloeiend. Hun lessen ("Angel of Music") creëren intieme intellectuele gemeenschap – Eriks enige gelijke dialoog.
Erik monitort, manipuleert, en terroriseert om nabijheid te handhaven. De "spiegel" in haar kleedkamer literaliseert surveillance. Liefde = bezit in zijn psychologie.
Erik gelooft Christines liefde hem kan "redden" – monster tot man transformeren. Deze projectie belast haar met zijn zaligheid.
Erik houdt niet van Christine de persoon, maar Christine de spiegel van zijn verloren menselijkheid. Haar uiteindelijke keuze voor Raoul (vertegenwoordigend normaliteit, vrijheid, wederkerigheid) verbreekt de illusie, triggerend zijn uiteindelijke vrijlating/verlossing.