Twee pijlers van het Italiaans operarepertoire—Nabucco (1842) en Rigoletto (1851)—ontspringen uit de genialiteit van Giuseppe Verdi (1813–1901). Nabucco, zijn derde opera, katapulteerde hem naar faam met zijn roerende "Koors der Hebreeuwse Slaven" (Va, pensiero), wat een onofficieel himne van het Risorgimento werd. Rigoletto, zijn zestiende, markeert een keerpunt naar psychologische diepgang en muzikale continuïteit, met de iconische aria's "La donna è mobile" en "Caro nome."
Beide werken tonen Verdi's kenmerken: onvergetelijke melodieën, levendige karakterisatie door muziek, en een scherp gevoel voor theatraal tempo. Nabucco dramatiseert bijbelse geschiedenis met politieke resonantie; Rigoletto adapteert Victor Hugo's stuk tot een strakke tragedie van een nar's gedoemde liefde voor zijn dochter. Samen illustreren ze Verdi's evolutie van een componist van roerende koorzangen tot een meester van intiem menselijk drama—terwijl onmiskenbaar, ontroerend Italiaans blijvend.