Gecomponeerd in 1688, Dido and Aeneas staat bekend als de eerste echte Engelse opera—een mijlpaal in de westerse muziek. Henry Purcell (1659–1695) vertonte een libretto van Nahum Tate, geïnspireerd op Virgilius' Aeneis (Boek IV).
Dido, koningin van Carthago, valt verliefd op de Trojaanse held Aeneas. Hun passie is intens maar gedoemd: de goden bevelen Aeneas te vertrekken naar Italië om Rome te stichten. Dido, verlaten, bouwt een brandstapel en zingt de onsterfelijke klacht "When I am laid in earth" (Dido's Lament) voordat ze sterft.
Dido and Aeneas bewijst dat Engels opera's emotionele gewicht kan dragen. Het blijft de meest opgevoerde pre-Händelse Engelse opera, geliefd om zijn beknoptheid (ongeveer 60 minuten), emotionele directheid, en Purcells genie om de Engelse taal op muziek te zetten.